مطالب روزمره ی شاعر و خواننده رپ 18 ساله

امشب میخوام بدون مقدمه برم سر اصل مطلب.دوستای عزیز, راستش من با همکاری چند تا از دوستام داریم یه وبلاگ جدید میزنیم که هدف ما از این کار پیشرفت رپ فارسی (Persian Rap) و شناسوندن سبک رپ به همه ی مردم هستیم.ما میدونیم که این یه کار خیلی سختی هستش و کلی هم وقت میبره, ولی اگه شما از این وبلاگ حمایت کنید و مثل ما بدجوری عشق رپ داشته باشید, میتونیم این کار رو بکنیم.توی این وبلاگ ما داریم سعی میکنیم که از همه ی رپر های ایرانی کمک بگیریم تا بتونیم هر چی زود تر این سبک موسیقی رو جهانی کنیم.

 ما اسم این وبلاگ رو Raperzie یا همون Rap Perzie گذاشتیم که به معنی رپ پارسی هستش و این اسم از نام قدیمی کشور عزیزم ایران هستش الهام گرفته.(چون ما سعی داشتیم که یه اسم تک و جهانی براش انتخاب کنیم)

توجه: اگه شما هر تمایلی به همکاری با ما دارید و دوست دارید که رپ فارسی زودتر پیشرفت کنه, با ما از طریق قسمت "نظرات" در ارتباط باشید و ایمیل خودتون رو بنویسید.

 هنوز ما هیچ اسمی برای این وبلاگ انتخاب نکردیم و از شما خواهش میکنم که اگه اسم بخصوص یا خاصی به نظرتون رسید, لطفآ توی قسمت "نظر" برای ما بنویسید.

این هم لینک این وبلاگ جدید که همین چند دقیقه پیش ساختیمش: http://www.raperzie.blogfa.com

نمیدونم تا حالا برای شما پیش اومده که عاشق کسی باشید و اون رو از هر کسی توی دنیا بیشتر دوست داشته باشید, حتی از خودتون هم بیشتر.دلیل این که الان دارم این رو براتون مینویسم اینه که امروز سومین سالگرد اولین روزی هستش که من عاشق شدم.عشق چیزی نیست که همه اون رو داشته باشند و بتونند احساسش کنند.اتفاقآ چند روز پیش, به طور خیلی تصادفی دوباره اون دختر که زمانی بدجوری دوستش داشتم سر راهم قرار گرفت.برای من خیلی جالب بود آخه دو سال ازش هیچ خبری نداشتم و اصلآ فکر نمیکردم که دیگه ببینمش.به نظر من عشق یه چیز خیلی خوبیه, ولی باید بهتون توصیه کنم که اگه عاشق نشوید خیلی بهتره.

این ویدیو کلیپ رو گذاشتم چون خودم خیلی باهاش حال کردم:

خلاصه بگذریم, من این هفته, جمعه شب با یه داف هلو قرار ملاقات (meeting) دارم.    از اونجایی که من قول داده بودم, هر مطلبی که به نظرم مهم باشه رو مینویسم.این دخمل یا بهتر بگم, همون دختر که یه ایرونی/کاتادایی هستش ۱۶ سالشه.این داف جیگر طلا اینقدر ناز هستش که نمیدونم چطوری براتون تعریف کنم.فقط بدونید که هر چی بگم, کم گفتم.(راستی یادم رفت بگم که ایشون والنتاین من هم بوده)

مسابقه: به کسی که بتونه حدس بزنه که این داف خوشگل من کیه, جایزه ی نقدی به قیمت ۵۰۰ درهم یا به عبارتی میشه ۱۰۰,۰۰۰ تومان تعلق میگیره.

حالا واسه این که یه راهنمایی کوچیک کرده باشم, عکسش رو ادیت (Edit) میکنم و میزارم..

این عکس مربوط میشه به تاریخچه ی پرچم هایی که از همون سالها وجود داشته:

این لینک رو میزارم تا خودتون اگه دوست داشتید, برید و حال کنید: پرچم های ایران

خلاصه بگذریم, دوستای عزیز حالا که دارم این مطلب رو براتون مینویسم توی دست چپم یه تیکه پیتزای خوشمزه ی پپرونی هستش که هنوز نخوردم.(آخه دارم این پست رو براتون تایپ میکنم) این پیتزا رو از "پیتزا هات" خریدم, گفتم اسمش رو بگم که هم یه تیریپ کلاس براتون گزاشته باشم, هم شما اسم چند تا پیتزا فروشی با کلاس رو یاد بگیرید و جنبه ی آموزشی وبلاگ بره بالا.  

خلاصه امیدوارم که شما مثل من نباشید و والنتاین خوبی رو با داف (یا همون دوست دختر) خودتون داشته باشید.هر روز به این وبلاگ سر بزنید و زندگی روزمره ی من رو مرور کنید.  

در و داف ها و آقایون عاشق پیشه (مثل خودم), همونطور که شما و حتی همه ی دنیا هم میدونن فردا ۱۴ فبریه یا همون میشه ۲۶ بهمن روز عشق اعلام شده.حالا اینکه چرا بهش میگن روز عشق (والنتاین) خودش کلی جای بحث و گفت و گو داره که خودم بعدآ جریانش رو براتون میگم.

روز والنتاین در کل, اولین بار در کشورهای انگلیس و فرانسه بوجود اومده و کم کم توی کل دنیا مد شده.پسر و دخترهای جوان که همدیگه رو دوست دارن, توی این روز به هم کادو میدن.کادوهایی که معمولآ به هم میدن اینها هستش: جعبه ی شکلات, خرسهای عروسکی, شاخه و یا دسته گل رز قرمز, طلا و جواهرات و یا دیگه اگه خیلی وضع مالیتون خوبه خونه و ماشین هم میتونین بخرین.

جالبه که بدونین در فرانسه, پسرهای جوان اسم معشوقه ی خودشون رو روی آستین لباسشون با رنگ قرمز مینویسن تا با این کارشون به همه ی مردم بگن که چقدر اون رو دوست دارن.(البته به نظر من, بیشتر آبروش رو میبرن )

تازه جالب تر از اون, توی کشورهای انگلیس و اسکاتلند, دخترهای دم بخت صبح روز والنتاین جلوی پنجره ی اتاقشون میرن.چون اونها اعتقاد دارن که اولین پسری که اونها رو ببینه ازشون خوشش میاد و در نهایت به ازدواجشون ختم میشه.

در آخر هم خواستم یه تیکه از شعر خودم رو براتون بنویسم تا بیشتر حال کنید:

باز هم روز عشق و من تنهام, تنهام

راستش, من خیلی وقته که توی زندگیم عشقی ندیدم

درسته که این آهنگ رو واسه روز عشق خوندم, ولی تنها دلیلش این بوده که شما این آهنگ رو به عشقتون هدیه بدید

اگه به من بگن که عشق رو معنی کن, اسم تورو میگم آخه عشق منی تو

آره عشق منی و امروز هم روز توست, تنهام ولی همه جا پره بوی تو

آره پره از عطر تو حتی شبهام, بدون تو من همون مرد تنهام

که حتی فردام بی تو سیاه و تاره, دل به رنج و غم و گناه دچاره

آخه چرا؟؟؟  

خلاصه سرتون رو درد نیارم, ما هم روز جمعه با چند تا از بروبکس داریم میریم کافی شاپ پاسارگاد که من شخصآ باهاش بدجوری حال میکنم (البته بگم که از سرویسش خوشم نمیاد).خب ولی همیشه میگم: سنگ مفت, گنجیشک هم مفت.پاسارگاد یک کافی شاپ معروف توی دبی هستش که با مدیریت دوست خوبم خانم امیری اداره میشه.اگه هوس کردید و اومدید اینجا (دبی), حتمآ یه سر به اونجا بزنید که جای پشیمونی نداره..

امشب حدود چند ساعت پیش داشتم طبق معمول با مامان نیلوفر تلفن حرف میزدم (آخه ما اینقدر با هم صمیمی هستیم که بهش میگم مامانی).خلاصه از بحث خارج نشیم, بعد از شوخی های همیشگی و غیبت کردن (خاله زنک بازی) با مامان جان تصمیم گرفتیم که از این به بعد من رو "مانی" صدا کنه که همون مخفف "مانوش" هستش و ما کلی بعدش خندیدیم..

[میدونم که این مطلب شاید برای شما اونقدر جالب نبوده, ولی به پیشنهاد خودش و چون خودم هم خوشم اومد پستش کردم]

این مصاحبه ی عرفان هستش که برای اعتراض به برنامه ی "شوک" یا بهتره بگم "جوک" ضبط شده که این برنامه با مخفی کاری و دروغهای متعدد قصد خراب کردن و عدم پیشرفت رپ فارسی رو داشته بود.(این برنامه ی مسخره و دروغی از شبکه ی سه سیما پخش میشد)

سلام به همه ی دوستای عزیزم, این بلاگ رو درست کردم به عنوان یک پنجره به دنیای خودم.این رو برای موضوع و شخص خاصی درست نکردم و برای همه هست, چه ایرانی و چه خارجی.راجب مطلب های مختلف و بیشتر دوره ی زندگی روزانه و افکاری که توی سرم میچرخه..  فعلآ هر چیزی که به نظرم ارزش نوشتن داشته باشه, مینویسم.اگر در آینده حس کنم که باید چیزی رو تغییر بدم این کار رو میکنم..

Love&Peace, Manoosh